تصور کنید می‌‌خواهید از سر کار به خانه باز گردید در حالی که همسرتان با نوزاد خود در خانه است. ما در اینجا نکته‌هایی را برایتان آورده‌ایم تا در هفته‌های اول پس از تولد فرزندتان به آنها عمل کنید.

اگر قرار است دیر به خانه بروید، هر چه زودتر به همسرتان اطلاع دهید
اگر کاری برایتان پیش آمد که مجبور شدید دیرتر از معمول به خانه بروید، صبر نکنید تا آن را در دقیقه‌های آخر به همسرتان اطلاع دهید. او تمام روز منتظر شما بوده‌ است تا به خانه بیایید و به او کمک کنید بنابراین این کار شما او را عصبانی خواهد کرد.

پس از کار، مستقیم به خانه بروید
زمانی که به خانه می‌روید، از ایستادن در حیاط و صحبت کردن با همسایه‌ها بپرهیزید زیرا همسر شما مجبور است برای 30 دقیقه دیگر، در حالی که فرزند خود را در آغوش گرفته، منتظر شما باشد تا به او در کودکیاری کمک کنید.

منبع

یکی از معضلاتی که اکثرا دخترها با آن دست به گریبان هستند عدم اعتماد به نفس ناشی از رفتار غلط اطرافیان است ، این مسئله نیازمند توجه جدی پدر و مادرهاست !

اون عاشقه اینه که تو اطاق ناهار خوری بایسته، صورتش رو به شیشه بچسبونه و پسرهای همسایه که بسکتبال بازی می‌کنند رو تماشا کنه. به آرامی با کف دستش به شیشه می‌زنه، دستش رو مثل ستاره دریایی به پنجره می‌چسبونه. پسرها ‌ردند به سمتش و لبخند می‌زنند. بعد اون از خنده غش می‌کنه و پخش زمین میشه، و چشم‌های آبیش رو روی هم میذاره.

میگه "مامان، پسرها به من سلام کردند!" از زمین بلند میشه و وسط اتاق ناهارخوری می‌رقصه، پابرهنه روی پارکت سر می‌خوره.
پسرها هر وقت اون رو می‌بینند، براش دستی تکون میدن. همیشه مودبند و لبخند میزن. حتی اگر کسی هم دور و برشون نباشه، حرفی بینشون رد وبدل نمیشه. فقط یه ژست کوچیک، که البته برای اون یک دنیا ارزش داره.
دنی هم، یکی از همکلاسی‌های اونه، خیلی برای اون مهمه.
یک بار خودش به من گفت: "من دنی رو دوست دارم"، "دنی بهترین دوست منه" .

اونا تو زمین بازی مدرسه دست همدیگر رو میگیرن، به من گفت "پسر خیلی خوبیه،" امروز تی شرت میکی موس پوشیده بود اومده بود مدرسه، موقع آب بازی هم وسط فواره‌ها می‌دوید.
شبا هم تلفنی باهاش صحبت می‌کنه و ازش می‌پرسه شام چی داشته؛ مک دونالد و پنیر، آیا دوش گرفته یا نه.

چند شب پیش گوشی رو داد به همسرم، مایک.اون گفت: " دنی پشت خطه".مایک گفت: "سلام دنی"، "شنیدم تو و دخترم خیلی وقتا با هم هستید". برگشت و عمدا نگاهی به اون انداخت. " تو باید برای دخترم خیلی ارزش قائل بشی، چون اون خیلی فوق‌العادس." تگان لحظه‌ای ایستاد و این جملات رو تو ذهنش حلاجی کرد، بعد نخودی خنده ای کرد و سمت اتاقش دوید.

دزدکی نگاهش می‌کردم، هنوز داشت با دنی صحبت می‌کرد، وسط کوهی از کتاب این ور و اون می‌رفت، عروسک‌های محبوبش، ردیف دمر زیر پتو و حوله حمومش افتاده بودند. به دنی گفت: " تو باید برای من ارزش زیادی قائل باشی دنی، من فوق‌العاده ام".

منبع

در ادامه چند توصیه کاربردی دیگر برای رفتار با جوان که کمتر شنیده شده است، ارائه خواهد شد.

وجود حساسیت های پیشگیرانه والدین درباره فرزندان یکی از مشکلات دیرینه رابطه والدین و فرزندان است و چنین دیالوگ هایی بین فرزندان و والدین شان بارها و بارها شنیده می شود. پدر و مادرها از سویی معتقدند که به عنوان والدین موظف به کنترل فرزندشان هستند و از سوی دیگر نوجوانان و جوانان هم معتقدند که این کار با کسب استقلال و شکل گیری هویت مردانه و زنانه آن ها منافات دارد. حال سوال این جاست که کدام درست می گویند؟

ارتباط موثر والدین با جوان
نکات بسیاری در نحوه برخورد با فرزندان در سن جوانی مطرح شده است که در تمامی آن ها می توان به چند نکته مشترک رسید: احترام متقابل و دادن مسئولیت به جوان، اجازه تصمیم گیری و پذیرش تبعات آن. با این حال در ادامه چند توصیه کاربردی دیگر برای رفتار با جوان که کمتر شنیده شده است، ارائه خواهد شد.

1 - به شخصیت جوان احترام بگذارید
والدین گرامی باید بدانند که هر قدر به فرزندان شان سخت بگیرند و به عبارتی بخواهند، راه را از چاه به آن ها نشان دهند بدون احترام گذاشتن به شخصیت آن ها نه تنها هیچ نتیجه ای نخواهند گرفت بلکه باعث پیامدهای ناگوار دیگری نیز خواهند شد. بعضی از والدین از این شکایت می کنند که فرزندان شان با آن ها غیر محترمانه برخورد می کنند که اگر دقت کنند، فرزندان آن ها سال ها در حال تماشا و ضبط چنین رفتارهایی در منزل بوده اند، رفتار والدین با یکدیگر یا با دیگر اعضای خانواده یا فامیل یکی از دلایل رفتارهای اشتباه جوانان با خانواده شان است. البته ناگفته نماند ریشه تمام بد اخلاقی فرزندان، تنها و به طور کامل در رفتار عینی و آشفته والدین نیست؛ برای مثال وجود تبعیض سهوی و ناآگاهانه بین فرزندان به دلایل مختلف موجب خشم فرزند می شود و حتی رابطه بین فرزندان را نیز به هم می زند در صورتی که از نظر والدین هیچ خطایی در نحوه برخورد با فرزندشان مرتکب نشده اند ولی در واقع این گونه نیست.

منبع

پدر یا مادر بودن یکی از سخت ترین کارهای دنیا است. این شغل، 24 ساعته است و می تواند بسیار خسته کننده باشد. اما مهم است، با همه خستگی نیز مسایلی را رعایت کنید تا به روح، جسم و اعتمادبه‌نفس فرزندتان لطمه ای وارد نشود.

باید طوری او را تربیت و با او رفتار کنید تا در بزرگسالی علاوه بر اینکه مایه افتخار شما شود، خودش نیز در سلامت روحی کامل زندگی کند. یکی از روش های ارتباطی با کودکان حرف زدن است. اگر بتوانید روش های صحیح حرف زدن خود با کودکان را یاد بگیرید، به طور غیرمستقیم درست حرف زدن را به او نیز می آموزید.

اسم کودک را بخوانید
صدا کردن نام کودک توجه او را به حرف‌های شما جلب می‌کند. کودکان خردسال اغلب به زمان‌هایی محدود توجه دارند بنابراین برای جلب توجه باید مدام نامش را صدا کنید.
 
 به کودک گوش دهید
کودکان دوست دارند برای آنها ارزش قایل شوید. به همین دلیل بسیار مهم است واقعا برای آنها ارزش قایل شوید.به کودکتان نشان بدهید که همه توجه و دقت شما به شنیدن حرف‌های اوست. روزنامه خواندن، تلوزیون تماشا کردن و کار کردن حواس‌تان را پرت می‌کند. اگر نمی‌توانید به حرف‌های کودک گوش بدهید تظاهر نکنید. بهتر استهنگام صحبت با فرزند خود، گوشی موبایل را کنار بگذارید و با همه حواس به حرف های او گوش فرا دهید.

این باعث می شود تا اعتمادبه نفس پیدا کنند و آن حس ارزشمندی که دنبالش هستند را از شما بگیرند.
 
الگو باشید تا بتوانید توقع خوش رفتاری از کودک داشته باشید
خوش رفتاری شما با کودک به او یاد می‌دهد چگونه باید رفتار کند. چه رفتاری پذیرفتنی است و چه رفتاری در هر شرایطی نادرست است. نکته‌ای که نباید فراموش کنید رفتار متناوب است. نباید خودتان یک بار راست بگویید و یک بار دروغ بگویید. اگر توقع دارید همیشه کودکتان با خطاب محترمانه حرف بزند. باید همیشه خودتان با همین شیوه حرف بزنید. بگویید«لطفا»«متشکرم» و همیشه با همین خطاب محترمانه حرف بزنید.
 

منبع

چالش های فیزیکی، کودکان را به مسئولیت پذیری، دقت و هوشیاری تشویق می کند. علاوه بر آن، این چالش ها فرصت زیادی را برای تفکر خلاق و مسأله گشایی فراهم می کند.

کودکان برای حفظ سلامت جسمی و روحی خویش به تمرین های فیزیکی نیاز دارند. با حرکت و تربیت بدنی، مهارت های فضایی، جسمی و بدنی کودکان پرورش پیدا می کنند. کودکان هم چنین از طریق بازی های جسمی، مهارت های لازم برای همکاری با دیگران مانند دوست یابی، ساختن بازی های جدید، اظهار وجود کردن در صحنه های مشارکت و رقابت با دیگران را کسب می کنند. چالش های فیزیکی، کودکان را به مسئولیت پذیری، دقت و هوشیاری تشویق می کند. علاوه بر آن، این چالش ها فرصت زیادی را برای تفکر خلاق و مسأله گشایی فراهم می کند.

فعالیت های جسمی روزمره مانند شستشو، انجام تمرین های پرورش اندام، دویدن در پیست دو و میدانی ممکن است نیازمند هیچ تلاش شناختی نباشد، اما یک برنامه تربیت بدنی موثر و مفید، ذهن و جسم را در یک زمان درگیر کرده، فرصت هایی را برای طراحی عمل ایجاد خواهد کرد (مانند برنامه ریزی و طرح حرکات هنری و نو، حرکات متوالی ژیمناستیک)، و راهبردهایی را نیز مورد توجه قرار می دهد (مانند گذر از مسیرهای مشکل و مانع دار، و ورود به یک تیم ورزشی).

راهبردی که اغلب در فعالیت های ناظر به حل مسأله نادیده گرفته می شود، ارزش تکرار و تمرین ذهنی اعمال فیزیکی است که می خواهید آن ها را انجام دهید. چنان چه در هنگام رو به رو شدن با یک مسأله فیزیکی این راهنمایی صورت گیرد که «اول در مورد آن فکر کن!»، در آن صورت تفاوت زیادی در عملکرد فرد مشاهده خواهد شد. همه فعالیت های فیزیکی می توانند از یک جلسه آماده سازی ذهنی شروع شده و از آن بهره مند شوند. این جلسه آماده سازی ذهنی می تواند شامل موارد زیر باشد:

- فرد در مورد کاری که می خواهد انجام دهد با خودش صحبت کند، از نظر ذهنی آماده شود، و هدف کاری که می خواهد انجام دهد برایش روشن و آشکار باشد.

- تجسم پیامدها؛ کودک اتفاق هایی را که ممکن است در زمان انجام کارهایی مانند بالا رفتن از دیوار، شوت کردن به سمت دروازه یا شیرجه رفتن در آب رخ دهد در ذهن خود تجسم کند. تصویر ذهنی کاملی از کل نمایش رفتار فیزیکی که با موفقیت صورت گرفته است را در ذهن خود بسازد. یک نتیجه کامل را تجسم کند.

منبع