بسیاری از پدر و مادرها با افتخار از روابط دوستانه با فرزندشان می گویند و با غرور در جمع فامیل و دوستان عنوان می کنند که «ما با هم رفیقیم» اما کمتر نوجوانی را پیدا می کنید که با افتخار بگوید: «من با پدرم دوستم یا من و مادرم مثل دوتا دوستیم.»

رفاقت و صمیمیت از نگاه نوجوان و والدین تعاریف متفاوتی دارد. در عین حال هرگز مختصات یک رابطه دوستانه با یک فرد همسال را با رابطه رفاقت با والد، نمی توان یکی دانست. هر کدام ابعاد، قوانین و باید و نبایدهای خود را دارند. ادبیاتی که در ارتباط هرچقدر صمیمانه با والدین استفاده می شود با ادبیاتی که در ارتباط دوستانه با غیر والدین به کار می رود متفاوت است. اما با همه اینها نباید قید صمیمیت را زد و رابطه ای رسمی و اداری با نوجوان داشت. آنها رفاقت و صمیمیت را می پسندند و تنها در این شرایط است که مسائل و مشکلات و دغدغه های نوجوانی شان را که کم هم نیستند، با شما درمیان می گذارند و نسبت به خانه دلگرم است.

چه احساسی دارید؟
آیا خود شما هم واقعا با نوجوانتان احساس رفاقت و صمیمیت می کنید؟ اگر تنها برای ادای وظیفه دست به چند حرکت نمایشی می زنید که خودتان هم می دانید، اسم واقعی اش صمیمیت نیست، بدانید که نوجوان خیلی زود متوجه تصنعی بودن رفتار شما خواهد شد. اتفاقا این عدم صداقت در ارتباط، نه تنها رفاقتی در پی ندارد که او را بیش از پیش نسبت به شما بی اعتماد می کند. بنابراین دوستی، رفاقت و صمیمیت نمی تواند یک رابطه یک سویه باشد، هر دو طرف باید احساس صمیمیت کنند و از بودن در کنار هم لذت ببرند.

او را می شناسید؟

آیا می دانید نوجوانتان ترجیح می دهد به سینما برود یا یک بازی فوتبال تماشا کند؟ اگر فراغتی داشته باشد واقعا دوست دارد آن را پای کامپیوتر و فضای مجازی بگذراند یا به باغ و گردش و ارتباط حقیقی بپردازد؟ می دانید غذای مورد علاقه اش چیست؟ می دانید چه چیزهایی او را متأثر می کند؟ پس در قدم اول بهتر است نکاتی را که در یک رابطه صمیمانه به آن نیاز دارید در مورد نوجوانتان بدانید. بدون هیچ اضطراب و استرس و قضاوتی تماشاگر فرزندتان باشید

منبع