درست است زمانی که شما هر دو خسته و یا پرمشغله هستید حفظ و تداوم یک تعامل خوب دشوار است اما این دقیقا باارزش ترین تلاشی است که شما می توانید برای جلوگیری از بزرگ شدن موضوعات کوچک و کم اهمیت؛ و تبدیل شدن شان به مشکلات بزرگ انجام دهید.

همه ما می خواهیم فرزندانمان مان را با عشق و علاقه، هوش و زیرکی و تمام ارزشهایی که قرار است با آنها زندگی کند بزرگ کرده و پرورش دهیم. اما واقعا چگونه این مهم دست یافتنی می شود؟

اتخاذ یک روش دقیق ما را راهنمایی می کند که چگونه در مورد مسایل و چالش های روز به روز تصمیم گیری کنیم. فرزندان ما برای رشد و یادگیری احتیاج به آزادی دارند. آنها نیاز دارند فرصت کافی در اختیارشان قرار داده شود که انتخاب کنند و محدودیتها و مسئولیتها را یاد بگیرند.

برای ایجاد پل ارتباطی و پر کردن شکاف بین ما و فرزندمان باید سعی کنیم که خودمان را جای آنها بگذاریم و از دیدگاه و منظر آنها به دنیا نگاه کنیم، باید یادمان باشد که قبل از هرگونه واکنش کمی تامل کنیم؛ ببینیم چرا فرزندمان رفتار خاصی دارد و یا چرا این توجیه و تفسیر خاص را دارد.

البته تمام والدین درباره تربیت فرزندان با هم جر و بحث می کنند گاهی اوقات به نظر می رسد که آنها متعلق به هر دوی شما هستند و گاهی نیز ممکن است به نظر برسد که اتخاذ روش تربیتی فرزندان،  یکی از شما (والدین) را در مقابل دیگری قرار می دهند و آنگاه قیل و قال شروع می شود.

وقتی زوجین تصمیم بگیرند که تربیت فرزندان را با همکاری هم بر عهده بگیرند، مهمترین اقدامی که آنها می توانند در قبال هم انجام دهند عبارت است از چگونه صحبت کردن درباره استرس ها و تنش ها و اختلاف نظرها با هم.

درست است زمانی که شما هر دو خسته و یا پرمشغله هستید حفظ و تداوم یک تعامل خوب دشوار است اما این دقیقا باارزش ترین تلاشی است که شما می توانید برای جلوگیری از بزرگ شدن موضوعات کوچک و کم اهمیت؛ و تبدیل شدن شان به مشکلات بزرگ انجام دهید. ضمنا فرزندان با  ملاحظه سبک برخوردی والدین پیرامون مشکلات می آموزند که چطور اختلافات و مشکلات را حل و فصل کنند.

منبع

همه ی ما دوست داریم کودکانی شاد و سالم داشته باشیم.دلمان می خوهاد صدای خندهی آنها در خانه بپیچد و ما را هم غرق شادی کند اما روش آن چیست؟

به کودکتان عشق بورزید : اولین راز پرورش کودکی شاد تمجید از اوست . عشق مطلق والدین مهمترین عامل در شادی کودکان است. وقتی کودکان بزرگ می شوند دانستن اینکه علایق ، عقاید ، خصوصیات و استعداد هایشان با ارزش تلقی می شود پایه گذار شادی سالهای بعدی زندگی شان خواهد بود . البته پذیرش کودک به معنای چشم پوشی همیشگی از خطاهایش نیست . یاد بگیرد که عملکرد کودک را نقد کنید نه شخصیت اورا . همچنین آنچه را که از کودک می خواهید به او بگویید نه آنچه را که نمی خواهید.

نه، من نمی توانم را به بله، من می توانم تبدیل کنید : وقتی کودک شما بداند که به او اطمینان دارید و باورش کرده اید احساس می کند که دست یافتن به همه چیز برایش امکان پذیر است . افکار کودک نسبت به خود بیشترین اهمیت را دارد. بنابراین والدین باید افکار مثبت به کودکان خود القا کنند . وقتی که در مدرسة ابتدائی ،‌معلم پسر مک بلدسو نویسنده کتاب پروش فرزند با متانت به او گفت که هیچ استعدادی برای بازی فوتبال نداری ، وی به پسر سرزنش شده اش گفت که هرگز اجازه ندهد کسی به اهداف و رویاهایش راه پیدا کند . امروز پسر او بازیکنی حرفه ای در یکی از تیم های مطرح کشور است . القائات فکری مثبت بلدسون در ذهن پسرش زندگی او را متحول کرد.

مقررات منصفانه وضع کنید و به آنها پایبند باشید : کودکان کم سن سال با احساس امنیت ،‌شاد می شوند . فرض کنید که در بالای آبشار مرتفعی ایستاده اید درصورتی از ایستادن در آنجا لذت خواهید برد که حفاظی در برابرتان باشد ،  در غیر این صورت دچار اضطراب و خواهید شد . کودکان هم اینگونه اند . وقتی که چارچوب محکمی برای رفتارهایش وجود داشته باشد ،‌آنها پیشرفت می کنند . در حقیقت کودکان در جستجوی ساختارند .

ابعاد مثبت را برجسته کنید : به کودک خود بفهمانید که هیچ مشکلی وجود ندارد ، که به اتفاق هم نتوانیدآن را حل کنید . همچنین به او بیاموزید که خوشبین باشد. اگر اتفاق بدی افتاد، با صدای بلند فکر کنید و بگذارید او افکار شما را بشنود (وای نه باورم نمی شود که این اتفاق افتاده ، اما درستش می کنم ، چیز مهمی نیست) یادگیری خوشبینی مهم است زیرا کودک مشتاق و آرزومند بع احتمال زیاد بزرگسالی شاد خواهد شد . افراد ناراضی و ناخشنود بر حوادث منفی زندگی متمرکز می شوند ،‌درحالی که افراد شاد به وقایعی می اندیشند که چشم انداز بهتری از آینده به آنها می دهد .

منبع

این هدیه می تواند در ازای تلاش و یا بعکس وقتی کودک حتی درست عمل نکرده نیز داده شود و بالاخره زمانی می توان اطمینان خاطر داد که از کودک انتظاری نداشت....

ما باور داریم که موثر بودن والدین، یکی از پر اهمیت ترین وظایف آنها در زندگی است؛ چنانکه یکی از پرمخاطره ترین آنها نیزهست. بخشی از مسایلی که به این امر مربوط هستند و در نظریه های متعارض تربیت کودک گنجانده می شوند و معمولا در کتابها و مجلات و روزنامه ها و تلویزیون به آنها می پردازند ممکن است باعث سردرگمی باشند.

در ادامه قصد داریم برای شما توضیح دهیم که چگونه والدینی موثر باشید:
**انتظارات عوامل پرتوانی هستند. اگر شما انتظار بدرفتاری داشته باشید، فرزندتان هم احتمالا بدرفتاری خواهد کرد؛ اما درصورتی که انتظار همکاری داشته باشید، فرزندتان به احتمال زیاد همکاری خواهد کرد.

پدر یا مادر بودن وظیفه دشواری است و اگر پدر یا مادر هر کدام بخواهند به تنهایی این مسئولیت را بپذیرند دچار خستگی و ناامیدی خواهند شد.

**برای اینکه به فرزندتان کمک کنید، باورهای مثبت را در خود پرورش دهید. برای انجام این کار لازم است که:

- به فرزندتان کمک کنید در کارهای دیگران شرکت کند.
- حق انتخاب بدهید
- خوشرو باشید
- توجه کنید و دلگرم بودن را آموزش دهید
 
** اطمینان دادن مهارتی است که به کودکان کمک می کند اعتماد به نفس و عزت نفس خود را افزایش دهد. اطمینان خاطر دادن به کودک نشان می دهد که دارای اهمیت، لایق و دوست داشتنی است.

البته در صورتی می توانید به کودکتان اطمینان خاطر دهید که:
- او را دوست داشته باشید و او را بپذیرید
- به تلاشهای او توجه داشته باشید
- از او تقدیر کنید

- باورش داشته باشید

منبع

با وجود پژوهش های انجام شده، علت دندان قروچه دقیقاً مشخص نیست. در برخی موارد به دلیل منظم نبودن دندان های بالا و پایین یا واکنش به درد این عارضه پدید می آید اما علاوه بر موارد ذکر شده یا مسائل مربوط به رشد کودک در بسیاری از موارد استرس، تنش یا خشم نیز علت های قابل توجه دیگری است.

خواب های پریشان نیز گاه علل پزشکی دارد و هم ممکن است متاثر از اضطراب های کودک باشد. در ادامه به چند نمونه از عوامل روان شناختی که می تواند به اضطراب در کودک منجر شود و این نوع مشکلات را برای کودکان به وجود آورد اشاره می شود:

اضطراب از کجا می آید؟
وقایع ترسناکی که کودک طی روز از طریق تلویزیون، کتاب ها، بازی های رایانه ای و یا دوستان با آن ها رو به رو می شود.
مشاجرات، مشکلات عاطفی و رقابت های دشوار با همسالان .
تنها ماندن طولانی مدت و در نتیجه درگیر شدن ذهن کودک با تخیلاتی که محتوای ترسناکی دارد.
بیمار شدن، طول کشیدن دوره درمان و رو به رو شدن با وضعیت های درمانی غیرقابل درک.
تغییرات عمده در زندگی که از قبل آمادگی مواجهه با آن ها در کودک ایجاد نشده است مانند تغییر محل زندگی، ورود به یک محیط آموزشی جدید، دوری از فردی که به او وابسته شده است، تولد فرزندی دیگر و ...
بی نظمی در برنامه های روزمره که باعث می شود کودک قابلیت پیش بینی رویدادها را نداشته باشد.
مشاجرات والدین، منتقل کردن مشکلات مالی یا شغلی والدین به کودک و همچنین ترساندن کودک به عنوان یک روش تربیتی اشتباه از سوی برخی والدین.
خستگی بیش از حد نیز گاه افکار کودک را مغشوش می کند.

منبع

رفتارهای طبیعی کودکان بستگی به سن، شخصیت و میزان رشد فیزیکی و عاطفی آنها دارد. گاهی اوقات رفتارهای‌شان مشکل ساز می‌شود؛ چرا که با انتظارات خانواده سازگاری ندارد. رفتار خوب و طبیعی، رفتاری است که از نظر اجتماعی، فرهنگی و روانی مناسب است. دانستن اینکه در هر سنی چه انتظاری باید از کودک خود داشته باشید، به شما کمک می‌کند تا رفتارهای طبیعی و غیرطبیعی او را بشناسید.

برای تغییر رفتار کودک چه می‌توان کرد؟
کودکان وقتی به تکرار یک رفتار و ادامه آن تمایل نشان می‌دهند که به خاطر آن پاداش گرفته و مورد توجه قرار بگیرند. همچنین زمانی یک رفتار را ترک می‌کنند که آن رفتار رد می‌شود. تداوم و ثبات واکنش‌های شما در برابر یک رفتار بسیار مهم است، زیرا باعث می‌شود کودک بداند چه زمان مورد نکوهش قرار می‌گیرد و کی تشویق می‌شود و به این ترتیب گیج نمی‌شود. وقتی که فکر می‌کنید رفتار کودک‌تان ممکن است مشکل ساز شود، سه انتخاب بیشتر نخواهید داشت:

اینکه بدانید آن رفتار یک مشکل نیست و اقتضای آن مقطع سنی و آن مرحله از رشد است.
تلاش کنید تا کودک‌تان آن رفتار را ترک کند؛ چه با بی‌توجهی و چه با تنبیه کردن.
یک رفتار جدید را که خودتان ترجیح می‌دهید به او معرفی و آن را با جایزه دادن به کودک و تشویق کردن در او تقویت کنید.

بهترین راه برای ترک رفتار ناخوشایند کودک

بهترین راه برای ترک یک رفتار ناخوشایند، نادیده گرفتن آن است. این شیوه برخوردی معمولا بهتر از سایر روش‌ها نتیجه می‌دهد. می‌توانید از روش محروم کردن موقتی نیز استفاده کنید. مثلا کودک‌تان را در جایی که برایش راحت نیست، برای چند لحظه بگذارید. البته آن موقعیت نباید در او ایجاد رعب و وحشت کند؛ مثلا او را روی صندلی که دوست ندارد بنشانید و یا بفرستیدش گوشه اتاق بایستد. اگر رفتار غیر قابل قبول دوباره از او سر زد، به او بگویید که رفتارش قابل قبول نیست و با هشدار دادن او را متوجه رفتارش کنید؛ اما همچنان آرامش خود را حفظ کرده و نگاه غضبناک و خشمگین خود را نثار او نکنید. اگر باز هم به رفتارش ادامه داد، دستش را بگیرید و او را به آن موقعیتی که دوست ندارد، ببرید. مثلا برای یک دقیقه درِ اتاقش را ببندید تا در آنجا تنها بماند؛ ولی هرگز چراغ اتاق را خاموش نکنید. بعد از آن دیگر راجع به رفتار بدش نه با او حرف بزنید و نه توضیحی بخواهید، بلکه سعی کنید راهی برای تشویق و متقاعد کردن او به انجام رفتار خوب بیابید.

منبع